ساز تنهایی

 تو خشنود باشی و ما رستگار

نمیخواهم بمیرم.


باکه باید گفت؟

کجا باید سخن سرداد؟

 در زیر کدامین آسمان. زیرکدامین کوه.


که در ذرات هستی ره برد طوفان این اندوه.


که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!

کجا باید سخن سرداد؟


فضا خاموش، درگاه خدا دور است.


زمین کر، آسمان کور است.


نمی خواهم بمیرم. با که باید گفت؟


اگر زشت و اگر زیبا. اگر دون و اگر والا

 من این دنیای فانی را


هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم.


به دوشم گرچه بار غم توان فرساست

وجودم گرچه گرد آلود سختیهاست

.
نمی خواهم از اینجا دست بردارم.


تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب و نازنین بسته است.
دلم با صد هزاران رشته با این ابر

 

                                           با این ماه، با این مهر

                                                                       با این خاک، با این آب پیوسته است

مراد از زنده ماندن امتداد خورد وخوابم نیست

 توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج وعذابم نیست.


هوای همنشینی با گل وساز و شرابم نیست.


جهان بیمار و رنجور است.

 

 دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست.


اگر دردی ز جانش برندارم ناجوان مردیست.


نمی خواهم بمیرم، تا محبت را به انسانها بیاموزم.


بمانم تا عدالت را بر افرازم بیفروزم.

                                              خرد را، مهر را،

                                                                   تا جاودان بر تخت بنشانم.
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم.

 
چه فردایی، چه دنیایی!

 جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است.


 

نمی خواهم بمیرم

                        ای خدا!

                                  ای آسمان!

                                                 ای شب!

نمی خواهم

          نمی خواهم

                           نمی خواهم

                                            مگر زور است

   

« اثری از فریدون مشیری»  

   

.........................................

آسمون شب،اشک وبغض گلومو پنهون میکنه

تنها جایی که فریاد بی کسی اسیر نیگاهای کوچیک نیست

گریز از نامردمی ها به آسمون شب،منو به عروج رسونده

از جوشش همین تاریکی به مرز دیوونگی رسیدم

آسمون به من آموخت تا دستانم به نیایش وجستجوی گرمای وجود اوبه ستاره اشاره رود

کاش میتونستم گرمای دستانی رو حس میکردم که رو به پنجره بازه ومیگه کاشکی می دیدمت

کاش نمیدونستم که اویی هست که نابینای محبت است

کاش لال بودم تا عاجز از صدا زدن او بودم

کاش کر بودم تا صدای اشک بارانیه اونو از پشت شیشه نمی شنیدم

کاش قلبم مریض از درک او بود

کاش اینقدر عمر واسه انتظار نداشتم..............

خواهم اومد تا دستان سردتو گرما باشم

تا چشای نابیناتو حسرت دیدار نباشد

تاقلبم جاپای خسته ولرزون تو باشه

کاش دردم رو خاک آروم میکرد.................

دلنوشته غریبه منتظر در ساعت ۱ بامداد

تقدیم به شهید گمنامه گمنام

 

            

.......................

یا صا حب الزمان ادرکنی

یا صا حب الزمان اغثنی

یا زهرا                                          

 

برداشت از وبلاگ سفیر گمگشته ..نوشته غریبه منتظر....

[ ۱۳۸٩/۱٢/٢٤ ] [ ٥:٠٠ ‎ب.ظ ] [ ستوده ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

من برای ساختن خویشتن می روم... برای شکافتن صخره های بیگانگی من به خود باز می گردم سفرم را از خویشتن خویش آغاز می کنم و در جان دوباره ام به پایان می برم من برای ساختن خویشتن می روم... من به نهایت انسان می اندیشم سفرم را آغاز می کنم در کوله بارم هزار آرزو گذاشته ام هزار آرزوی یک انسان انسانی که خویش را می جوید من به خویشتن خویش باز خواهم گشت....
موضوعات وب