ساز تنهایی

 

 

به امید ظهور حضرتش...

............................................................................................

آبروی همه مسلمانان؛ اشک ما را چرا درآوردی؟!

مقام معظم رهبری

 

 

دیشب این طبع، بی‌قرار شما

خواست عرض ارادتی بکند

دست کم از دل شکسته‌تان

واژه‌هایم عیادتی بکند

                                        ***

چشم بد دور، عمرتان بسیار

کس نبیند ملالتان آقا!

ما نمردیم خون دل بخوری

تخت باشد خیالتان آقا!

                                         ***

چیست روباه در مصاف شیر؟!

چه نیازی به امر یا گفته؟!

تو فقط ابرویی به هم آور

می‌شود خواب دشمن آشفته

                                        ***

هست خاموشی‌ات پر از فریاد

در تو آرامشی است طوفانی

«الذی انزل السکینه» تو را

کرده سرشار از فراوانی

                                        ***

واژه‌ها از لبت تراویدند

پرصلابت، پرعاطفه، پرشور

آفریدند در دل مردم

عزت، آمادگی، حماسه، حضور

                                        ***

این حماسه همه ز یمن تو بود

گرچه از آن مردمش خواندی

رهبرا! تا ابد ولی محبوب

در دل عاشقان خود ماندی

حضور مردم در نماز جمعه

                                       ***

سهم دلدادگان تو سلوی

قسمتِ دشمنان تو سجیل

رهبری نیست در جهان جز تو

که ز امت چنین کند تجلیل

                                        ***

نسل سوم چو نسل اول هست

با شعف با شعور با باور

جاری است انقلاب چون کوثر

هان! «فصل لربک وانحر»

                                        ***

گرچه در باغ سینه‌ات داری

لطف‌ها، مهرها، محبت‌ها

گفتی اما نمی‌روی چو حسین

تا ابد زیر بار بدعت‌ها!

                                        ***

ناگهان در نماز جمعه شهر

عطر محراب جمکران گل کرد

بغض تو تا شکست بر لب‌ها

ذکر یا صاحب الزمان (عج) گل کرد

                                         ***

جان ایران! چه شد که جانت را

جان ناقابلی گمان کردی؟!

آبروی همه مسلمانان

اشک ما را چرا درآوردی؟!

حضور مردم در نماز جمعه

                                         ***

جسم تو کامل است، ناقص نیست

می‌دهد عطر یک بغل گل یاس

دستت اما حکایتی دارد...

 

 

 

رَحِمَ اللهُ عَمِی العباس!

حجت‌الاسلام جواد محمدزمانی

.........................................................

نمیدونم تو چهره اقا چی هست که به ادم انرژی میده...گاهی دلم میسوزه برای تموم اون سالهایی که از عمرم رفته و من غافل از چهره اقام بودم...حالا مفهمم چرا بسیجیای دانشگاه جای عکسایی که ما میذرایم رو صفحه گوشیمون عکس اقا رو میذارن....

چقدردلم میگیره......که تو این عشق تنهام.....

چن شب پیش رفتم سراغ دفتر شعرم و دیدم لاش یه چیزایی هست چنتا کارت بود...از عکسای اقا و دکتر چمران..چقدر خاطراتم زنده شد از اون روز نمایشگاه....چقدر ذوق کردم بخاطر گرفتن این عکسای اقا..

راسش یه لحظه انگاری شور و شوق ادمایی رو پیدا کردم که یواشکی عکس امام رو نگه میداشتن....البته من الن در موقعیت خیلی بهتری هستم....چون در و دیوار اتاقم ماله خودمه ...وسایلم...و وبم....ساز تنهایی هام....

هفته پیش که رفتم گلزار ..دیگه از رفتن پیش شهید عبدالمجید خجالت نکشیدم...اگرچه باز بابا به مامام یه چیزایی گفته بود...ولی من دلم گرمه....

توکلت علی الله.....

 

[ ۱۳۸٩/٥/۳ ] [ ٥:٢٩ ‎ب.ظ ] [ ستوده ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

من برای ساختن خویشتن می روم... برای شکافتن صخره های بیگانگی من به خود باز می گردم سفرم را از خویشتن خویش آغاز می کنم و در جان دوباره ام به پایان می برم من برای ساختن خویشتن می روم... من به نهایت انسان می اندیشم سفرم را آغاز می کنم در کوله بارم هزار آرزو گذاشته ام هزار آرزوی یک انسان انسانی که خویش را می جوید من به خویشتن خویش باز خواهم گشت....
موضوعات وب